آئینه در آئینه

 امیر هوشنگ ابتهاج

ا.م.سایه

(  آئنه در آئنه  )

مژده بده مژده بده یار پسندید مرا
مژده بده مژده بده یار پسندید مرا
سایه ی او گشتم و او برد به خورشید مرا
سایه ی او گشتم و او برد به خورشید مرا..
♫♫♫
جان و دل و دیده منم ، گریه ی خندیده منم
یار پسندیده منم ، یار پسندید مرا
یار پسندید مرا یار پسندید مرا
کعبه منم، قبله منم، سوی من آرید نماز
کان صنم قبله نما خم شد و بوسید مرا
خم شد و بوسید مرا خم شد و بوسید مرا
پرتو دیدار خوشش تافته در دیده ی من
پرتو دیدار خوشش تافته در دیده ی من
آینه در آینه شد
دیدمش و دید مرا
دیدمش و دید مرا..
مژده بده مژده
دیدمش و دید مرا
مژده بده مژده
یار پسندید مرا
یار پسندید مرا
یار پسندید مرا

 

خواننده : مهدیه محمد خانی     آهنگساز :مجید درخشانی      شاعر : هوشنگ ابتهاج    

                                 (  آئنه در آئنه  )                            

Poem

امیر هوشنگ ابتهاج

ا.ه.سایه

ﺳﯿﺎه ﻣﺸﻖ 

ﺑﻪ ﻧﺎم ﺷﻤﺎ

 زﻣﺎن ﻗﺮﻋﻪ ی ﻧﻮ ﻣﯽ زﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﺎم ﺷﻤﺎ 

ﺧﻮﺷﺎ ﮐﻪ ﺟﻬﺎن ﻣﯽ رود ﺑﻪ ﮐﺎم ﺷﻤﺎ
 درﯾﻦ ﻫﻮا ﭼﻪ ﻧﻔﺲ ﻫﺎ ﭘﺮ آﺗﺶ اﺳﺖ و ﺧﻮش اﺳﺖ

 ﮐﻪ ﺑﻮی ﺧﻮد دل ﻣﺎﺳﺖ در ﻣﺸﺎم ﺷﻤﺎ
 ﺗﻨﻮر ﺳﯿﻨﻪ ی ﺳﻮزان ﻣﺎ ﺑﻪ ﯾﺎد آرﯾﺪ 

ﮐﺰ آﺗﺶ دل ﻣﺎ ﭘﺨﺘﻪ ﮔﺸﺖ ﺧﺎم ﺷﻤﺎ
 ﻓﺮوغ ﮔﻮﻫﺮی از ﮔﻨﺞ ﺧﺎﻧﻪ ی دل ﻣﺎﺳﺖ

 ﭼﺮاغ ﺻﺒﺢ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﯽ دﻣﺪ ز ﺑﺎم ﺷﻤﺎ
 ز ﺻﺪق آﯾﻨﻪ ﮐﺮدار ﺻﺒﺢ ﺧﯿﺰان ﺑﻮد 

ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﻃﻠﻌﺖ ﺷﻤﺎ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﯾﺎﻓﺖ ﺷﺎم 
 زﻣﺎن ﺑﻪ دﺳﺖ ﺷﻤﺎ ﻣﯽ دﻫﺪ زﻣﺎم ﻣﺮاد 

از آن ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺧﺮد زﻣﺎم ﺷﻤﺎ
 ﻫﻤﺎی اوج  ﺳﻌﺎدت ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺨﺖ ز ﺧﺎک

ﺷﺪ از اﻣﺎن زﻣﯿﻦ داﻧﻪ ﭼﯿﻦ دام  ﺷﻤﺎ
 ﺑﻪ زﯾﺮ ران ﻃﻠﺐ زﯾﻦ ﮐﻨﯿﺪ اﺳﺐ ﻣﺮاد
ﮐﻪ ﭼﻮن ﺳﻤﻨﺪ زﻣﯿﻦ ﺷﺪ ﺳﭙﻬﺮ رام ﺷﻤﺎ
 ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﺳﺎﯾﻪ در آن ﺑﺰﻣﮕﺎه آزادی
 ﻃﺮب ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﭘﺮ ﻧﻮش ﺑﺎد ﺟﺎم ﺷﻤﺎ

 

ﻫﻮﺷﻨﮓ اﺑﺘﻬﺎج ( ﻫـ .اﻟﻒ .ﺳﺎﯾﻪ)

Poem

 امیر هوشنگ ابتهاج

ا.ه. سایه

نیاز

ﻣﻮج رﻗﺺ اﻧﮕﯿﺰ ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﭼﻮ ﻟﻐﺰد ﺑﺮ ﺗﻨﺶ 

ﭼﻨﺎن ﺑﻪ رﻗﺺ آﯾﺪ ﻣﺮا از ﻟﻐﺰش ﭘﯿﺮاﻫﻨﺶ 

ﺣﻠﻘﻪ ی ﮔﯿﺴﻮ ﺑﻪ ﮔﺮد ﮔﺮدﻧﺶ  ﺣﺴﺮت نماست

  ای درﯾﻐﺎ  ﮔﺮ رﺳﯿﺪی دﺳﺖ ﻣﻦ در گردنش 
 ﻫﺮ دﻣﻢ ﭘﯿﺶ آﯾﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪ زﺑﺎن ﺧﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ 

   وﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﮕﺮﯾﺰد و ﭘﺮﻫﯿﺰ ﺑﺎﺷﺪ از ﻣﻨﺶ
 ﻣﯽ ﺗﺮاود ﺑﻮی ﺟﺎن اﻣﺮوز از ﻃﺮف ﭼﻤﻦ

 ﺑﻮﺳﻪ ای دادی ﻣﮕﺮ ای ﺑﺎد ﮔﻞ ﺑﻮ ﺑﺮ ﺗﻨﺶ
 ﻫﻤﺮه دل در ﭘﯽ اش اﻓﺘﺎن و ﺧﯿﺰان ﻣﯽ روم

 وه ﮐﻪ ﮔﺮ روزی ﺑﻪ ﭼﻨﮓ ﻣﻦ در اﻓﺘﺪ داﻣﻨﺶ
 در ﺳﺮاﭘﺎی وﺟﻮدش ﻫﯿﭻ ﻧﻘﺼﺎﻧﯽ ﻧﺒﻮد 

ﮔﺮ ﻧﺒﻮدی  اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻧﺎﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ  ﮐﺮدﻧﺶ
 ﺳﺎﯾﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺒﯽ ﮐﺎن رﺷﮏ ﻣﺎه و آﻓﺘﺎب

  در ﺷﺒﺴﺘﺎن ﺗﻮ ﺗﺎﺑﺪ  ﺷﻤﻊ روی  روﺷﻨﺶ

 

 

 

Poem

 امیر هوشنگ ابتهاج 

ا.ه.سایه

درد

ﺣﮑﺎﯾﺖ  از  ﭼﻪ ﮐﻨﻢ ﺳﯿﻨﻪ ﺳﯿﻨﻪ درد  اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ

 ﻫﺰار ﺷﻌﻠﻪ ی ﺳﻮزان و آه ﺳﺮد اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ 
 ﻧﮕﺎه ﮐﻦ ﮐﻪ ز ﻫﺮ ﺑﯿﺸﻪ در ﻗﻔﺲ ﺷﯿﺮی ﺳﺖ 

   ﺑﻠﻮچ و ﮐﺮد و ﻟﺮ و ﺗﺮک و ﮔﯿﻠﻪ ﻣﺮد اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ
 ﺑﯿﺎ ﮐﻪ   ﻣﺴﺌﻠﻪ  ﺑﻮدن و ﻧﺒﻮدن  ﻧﯿﺴﺖ

 ﺣﺪﯾﺚ ﻋﻬﺪ و وﻓﺎ ﻣﯽ رود ﻧﺒﺮد اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ
 ﺑﻬﺎر آن ﺳﻮی دﯾﻮار ﻣﺎﻧﺪ و ﯾﺎد ﺧﻮﺷﺶ

 ﻫﻨﻮز ﺑﺎ ﻏﻢ ا ﯾﻦ ﺑﺮگ ﻫﺎی زرد   اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ
 ﺑﻪ روزﮔﺎر ﺷﺒﯽ ﺑﯽ ﺳﺤﺮ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ

 ﭼﻮ ﭼﺸﻢ  ﺑﺎز ﮐﻨﯽ ﺻﺒﺢ ﺷﺐ ﻧﻮرد  اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ
 ﺟﺪاﯾﯽ  از زن وﻓﺮزﻧﺪ    ﺳﺎﯾﻪ ﺟﺎن !  ﺳﻬﻞ  اﺳﺖ

 ﺗﻮ را ز ﺧﻮﯾﺶ ﺟﺪا ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ درد  ، اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ

  

Poem

 امیر هوشنگ ابتهاج

ا.ه.سایه

در کوچه سار شب

در این سرای بی کسی ، کسی به در نمی زند
به دشت پر ملال ما، پرنده پر نمی زند
یکی ز شب گرفتگان، چراغ برنمی کند
کسی به کوچه سار شب، در سحر نمی زند
نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار
دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند
گذرگهیست پر ستم، که اندرو به غیر غم
یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند
چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات
برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند
نه سایه دارم و نه بر، بیفکنندم ام سزاست
وگرنه بر درخت تر، کسی تبر نمی زند

 

Poem

 امیر هوشنگ ابتهاج

ه . ا .سایه 

تماشا

من تماشای تو می کردم و غافل بودم

کز تماشای تو خلقی به تماشای مَنَند

گفته بودی که چرا محو تماشای مَنی

و چنان محو که یکدم مُژه بر هم نزنی

مُژه برهم نزنم تا که ز دستم نرود

ناز چشم تو بقدر مُژه بر هم زدنی

 

Poem

امیر هوشنگ ابتهاج 

 ا.ه.سایه

زبان نگاه

نشود فاش کسی آنچه میان من و توست

تا اشارات نظر نامه رسان من و توست

گوش کن با لب خاموش سخن می گویم

پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید

حالیا چشم جهانی نگران من و توست

گر چه در خلوت راز دل ما کس نرسید

همه جا زمزمه ی عشق نهان من و توست

گو بهار دل و جان باش و خزان باش ، ارنه

ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست

این همه قصه ی فردوس و تمنای بهشت

گفت و گویی و خیالی ز جهان من و توست

نقش ما گو ننگارند به دیباچه ی عقل

هر کجا نامه ی عشق است نشان من و توست

سایه ز آتشکده ی ماست فروغ مه و مهر

وه ازین آتش روشن که به جان من و توست

هوشنگ ابتهاج

شعر

 امیر هوشنگ ابتهاج

ا.ه.سایه

زﻧﺪه وار

 ﭼﻪ ﻏﺮﯾﺐ ﻣﺎﻧﺪی ای دل! ﻧﻪ ﻏﻤﯽ نه ﻏﻤﮕﺴﺎری ،  

 ﻧﻪ ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﯾﺎری ﻧﻪ  ، ز ﯾﺎر اﻧﺘﻈﺎری 
 ﻏﻢ اﮔﺮ ﺑﻪ ﮐﻮه ﮔﻮﯾﻢ ﺑﮕﺮﯾﺰد و ﺑﺮﯾﺰد 

   ﮐﻪ دﮔﺮ ﺑﺪﯾﻦ ﮔﺮاﻧﯽ ﻧﺘﻮان ﮐﺸﯿﺪ ﺑﺎری
 ﭼﻪ ﭼﺮاغ ﭼﺸﻢ دارد از ﺷﺒﺎن و روزان

که به هفت آسمانی نه ستاره ایست اری

  دل ﻣﻦ  ! ﭼﻪ ﺣﯿﻒ ﺑﻮدی که ﭼﻨﯿﻦ  ز ﮐﺎرماندی

  ﭼﻪ ﻫﻨﺮ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﻨﺪم ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻧﺪ  وﻗﺖ ﮐﺎری 
 ﻧﺮﺳﯿﺪ  آن ﻣﺎﻫﯽ که  ﺑﻪ ﺗﻮ ﭘﺮﺗﻮی رساند

  دل آﺑﮕﯿﻨﻪ ﺑﺸﮑﻦ  ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻧﺪ جز  ﻏﺒﺎری  
 ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﭼﺸﻢ  ﺑﻮدم که ﮔﻠﯽ ﻣﮕﺮ  ﺑﺨﻨﺪد 

دﮔﺮ ای اﻣﯿﺪ خون ﺷﻮ که  ﻓﺮو   ﺧﻠﯿﺪ ﺧﺎری
 ﺳﺤﺮم ﮐﺸﯿﺪه  ﺧﻨﺠﺮکه  ، ﭼﺮا  ﺷﺒﺖ  ﻧﮑﺸﺘﻪ ﺳﺖ 

ﻣﺎ را ﭼﻪ ﻏﻢ ﺳﻮد و زﯾﺎن اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
  ﺳﻮدای ﺗﻮ را ﺑﺮﺳﺮ ﺑﺎزار ﻧﺒﺮدﯾﻢ 
ﺑﺎ ﺣﺴﻦ ﻓﺮوﺷﺎن ﺑﻬﻞ اﯾﻦ ﮔﺮﻣﯽ ﺑﺎزار 
 ﻣﺎ ﯾﻮﺳﻒ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺧﺮﯾﺪارﻧﺒﺮدﯾﻢ  
ای دوﺳﺖ ﮐﻪ آﻧﺼﺒﺢ دل اﻓﺮوزﺧﻮﺷﺖ باد
 ﯾﺎ د ار که ما جان زشب تار نبردﯾﻢ 
ﺳﺮﺳﺒﺰی آن ﺧﺮﻣﻦ  ﮔﻞ ﺑﺎد اﮔﺮچند
  از ﺑﺎغ ﺗﻮ ﺟﺰ ﺳﺮزﻧﺶ خار  ﻧﺒﺮدﯾﻢ 
ﺑﯽ رﻧﮕﯽ ام  از ﭼﺸﻢ ﺗﻮانداخت  اﮔﺮ ﻧﻪ
   ﮐﯽ ﺧﻮن دﻟﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﮐﺎر ﻧﺒﺮدﯾﻢ 
ﺗﺎ روﺷﻨﯽ ﭼﺸﻢ و دل ﺳﺎﯾﻪ  از آنروﺳﺖ
    از آﯾﻨﻪ ای ﻣﻨﺖ دﯾﺪار ﻧﺒﺮدﯾﻢ